Ćwierć wieku przeleżał ten Raport w archiwum Ośrodka Badań Prasoznawczych - od roku 1990 jednostki organizacyjnej Uniwersytetu Jagiellońskiego - wprawdzie niezamknięty przed zaintersowanymi, ale dostępny tylko w postaci maszynopisu. A jest to - moim zdaniem - dokument znacznej wartości.

Opiera się on na sumiennych, nieocenzurowanych badaniach empirycznych: zarówno na masowych ankietach i sondażach opinii grudnia 1980 r. oraz kwietnia, maja, czerwca i początku grudnia 1981 r., jak i na pogłębionych eksperymentach wywiadach środowiskowych i rodzinnych, zapisach obserwacji uczesniczących, a także na systematycznych analizach zawartości ówczesnych mediów i dokumentów życia społecznego.

Wszystkie prezentowane tu eseje krążą uparcie wokół jednej kwestii: aktualności romantyzmu. Pomimo wielkiej rozpiętości tematów - od filozofii, przez literaturę, do polityki - mają one swój punkt zborny, dzięki któremu układają się w luźną konstelację romantyczną, dokładnie taką, jaką za wzór ładu brali romantycy jenajscy: dygresyjną, arabeskową, a jednak nie całkiem chaotyczną. Stąd też tytuł wyboru: Romantyzm, niedokończony projekt, będący czytelną aluzją do znanego tytułu rozprawy Habermasa na temat oświecenia. Na przekór Habermasowi i innym twardym oświeceniowcom, autorka broni dziedzictwa romantyzmu przed popularną kliszą, postrzegającą w nim skłonność do irracjonalizmu, gorączki i szaleństwa. Bliska jej postawa romantyczna, wypracowana przede wszystkim przez myślicieli brytyjskich, bynajmniej nie oddziela rozwagi i romantyczności - sense and sensibility - lecz chytrze łączy oba podejścia. Romantyzm okazuje się tu pewną szczególną formą racjonalności, a nie, jak to się zwykle w polskiej tradycji przedstawia, rozwichrzoną „romantycznością" przeciwstawioną „szkiełku i oku".