„Chciałem wiedzieć, dlaczego chciano mnie zabić. To była prawie sprawa osobista". Tak odpowiadał Leon Poliakov na pytanie, dlaczego zajął się antysemityzmem.

Niniejsze dwutomowe wydanie Historii antysemityzmu nie jest tylko wydaniem skróconym czterotomowego dzieła, które ukazało się w latach 1956 - 1977. Ta nowa, skorygowana, uzupełniona i uaktualniona wersja, w której Léon Poliakov zrezygnował z kilku fragmentów i z przypisów, stanowi bez wątpienia najważniejsze dzieło naukowe na temat antysemityzmu.

Pierwszy tom obejmuje okres od starożytności do czasów nowożytnych.

Drugi tom rozpoczyna europejskie oświecenie, a kończy - szaleństwo ludobójstwa.

Kalendarz uniwersytecki.

• twarda oprawa i kilka wersji kolorystycznych (zielony, granatowy, bordowy, złóty)
• funkcjonalnie zaprojektowane strony
• podręczny notatnik
• informator zawierający niezbędne adresy i numery telefonów

Mam nadzieję, że moja książka nie jest ani polono- ( choć jestem Polakiem i polonistą), ani lituanocentryczna ( choć jestem lituanofilem), lecz pograniczna, jako że pogranicza dotyczy. Opowiadam w niej o nieznanych polskiemu literaturoznawstwu twórcach działających na Żmudzi i w Wilnie na początku XIX wiek: o Antonim Klementce, Dionizym Paszkiewiczu, Antonim Drozdowskim, Sylwestrze Teofilu Walenowiczu, Szymonie Staniewiczu i kilku innych pisarzach. Ich dwujęzyczna - zapisana po polsku i litewsku  - twórczość to zaledwie zapomniany epizod, margines literatury polskiej. Nie zna ich „Nowy Korbut", żaden nie zasłużył nawet na skromną etykietkę „wierszopisa". Ale jako Antanas Klementas, Dionizas Poška, Antanas Strazdas, Silvestras Teofilis Valiūnas i Simonas Stanevičius są oni obecni na kartach początkowych rozdziałów każdego kompendium historii literatury litewskiej, tworzą bowiem jej przedlistopadowy kanon, są akuszerami jej nowych narodzin.

A o tym, że bez dziewiętnastowiecznej literatury narodowej (polskiej, litewskiej, bez różnicy) nie byłoby narodu (obojętnie, polskiego czy litewskiego), chyba nikogo nie trzeba przekonywać.

Paweł Bukowiec

Krytyczna analiza dyskursu (KAD)adresowana jest nie tylko do specjalistów zajmujących się językiem, ale i do szreszego grono badaczy w naukach socjologicznych i humanistycznych. KAD miała swoje początki w lingwistyce, jednak przejęta została przez wiele dyscyplin jako metoda badania językowych (czyli "dyskursywnych") aspektów podmiotów, które stanowią przedmiot zainteresowania tych dyscyplin.

Historia teatru i dramatu włoskiego jest pierwszą tego typu polską publikacją, skierowaną nie tylko do miłośników włoskiego teatru czy studentów italianistyki, ale także do szerokiego grona odbiorców. Zamiarem Autorów było określenie głównych linii rozwoju teatru włoskiego, na tle szerszego kontekstu społeczno-politycznego i kulturowego w powiązaniu z teatrem europejskim oraz omówienie twórczości najważniejszych artystów i ich dzieł, choć z oczywistych względów nie znalazły się w tym opracowaniu wszystkie nazwiska ludzi teatru, którzy zasłużyli się dla włoskiej sceny.

Media nie istnieją bez odbiorcy i łączą się silnie z jego życiem. Dają mu poczucie nowości zmieniając się szybko w ciągu jego uświadamianej współczesności. Starszym z nas zapisały się w pamięci jako prasa drukowana i ją nauczyliśmy się utożsamiać z mediami. Tymczasem pojawiały się i pojawiają coraz nowsze i inne: radio, telewizja, różne ich odmiany i warianty. Internet. Wkrótce okazuje się, że są to nadal te same media, pełniące bardzo podobne funkcje. Bo one zmieniają się, ale nie znikają. Ich żywotność pozwala im mocno wkroczyć w środowisko czytelnika, słuchacza, widza, lecz po pewnym czasie ich urok słabnie, a samo życie wskazuje mediom ich właściwe miejsce, udomawia je.

Autor bada media od ponad pół wieku, a to od pewnego majowego dnia 1959 roku, kiedy został jednym z pierwszych pracowników Ośrodka Badań Prasoznawczych w Krakowie.

Zebrane w tomie prace pochodzą z różnych lat i nigdzie nie ukazały się w formie książkowej. Ukazują media trzech światów: realnego socjalizmu, stosunków międzynarodowych i lat globalizacji. Mimo odmiennych czasów, miejsc i form są to te same media.

Książka poddaje refleksji siły kulturotwórcze, dzięki którym turystyka przybiera  zmienne społecznie i historycznie kształty, a mimo to wciąż pozostaje sobą. Opowiada o strategiach, do jakich jednostki oraz społeczności uciekają się, by nadać podróżniczym doświadczeniom znamię autentyczności. Ukazuje też tworzenie się  tkanki wyobrażeń, oczekiwań i przekonań, decydujących zarówno o tym, w jaki sposób podróżujemy, jak  i o  sensach nadawanych temu o przedsięwzięciu. Zmierza do odpowiedzi na pytanie: na czym polega powiązanie zjawisk określanych mianem turystycznych z życiem społeczno-kulturowym.