Judith Arlt napisała dotąd dwie książki o Tadeuszu Konwickim, niniejsza praca jest trzecią, co nasuwa skojarzenia ze strategią autora Czytadła, komponującego swe utwory w trzyczęściowe sekwencje. 

Pisząc o Konwickim, Judith Arlt delikatnie stylizuje, buduje wywód tak, by przypominał on swój przedmiot, by w narracji naukowej ( organizacji tekstu, stylistyce, składni, leksyce) rozpoznawalne stawały się chwyty, które uważnemu Czytelnikowi kojarzyć się będa z charakteryzowaną w książce prozą artystyczną.

Judith Arlt pisze o Konwickim i o sobie-w roli badaczki Konwickiego. Autorka raz po raz wypada z kolein klasycznej narracji naukowej i zbacza w stronę anegdotyczności, fabularności, autobiograficzności. Wtedy właśnie styka sie z fikcyjnym Kojranem, tym bratem-bliźniakiem Konwickiego. Wchodzi w przestrzeń fikcji, staje się częścią świata, którym zarządza Mistrz.

FREUDYSTA?

PREEGZYSTENCJALISTA?

WIZJONER NOWEGO TEATRU?

TEORETYK NIESCENICZNEJ KONCEPCJI CZYSTEJ FORMY?

Podobno jeden z reżyserów radził aktorom, aby zamiast sie wikłać w tłumaczenie poważnych zawiłości od razu walili w pysk nazbyt dociekliwego delikwenta...

Nic lepiej nie uzmysławia Tajemnicy Istnienia niż doznanie bezpośrednie, więc może Witkacy przyjąłby z aprobatą ów gest solidarności artystycznej, że jednak "intelektualnym lafiryndom" taka odpowiedź nie wystarcza, w książce Czysta forma i bebechy próbuję przyjrzec się raz jeszcze dramatopisarskim paradoksom Witkiewiczowskiej "jedności w wielości"

Książka ta jest pierwszą polską monografią, która przedstawia zmienne interpretacje najważniejszej, najbardziej typowej i budzącej żywe polemiki powieści Josepha Conrada, Lorda Jim, na przestrzeni ponad stu lat. Autorka dokonuje przeglądu odczytań Lorda Jima w czterech perspektywach:

- znajdowanych w powieści odzwierciedleń realiów personalnych, sytuacyjnych i topograficznych;

- zawartych w utworze aluzji autobiograficznych;

- treści moralnych i psychologicznych;

- konstrukcji artystycznej: od strony genologicznej i struktury narracji 

Autorka podejmuje próbę rekonstrukcji wyobrażeń świata nadprzyrodzonego w III części Dziadów Adama Mickiewicza ze szczególnym uwzględnieniem anioła w porządku semantycznym i estetycznym, wyznaczonym przez kategorię "sądu aniołów". Istotnym problemem jest tu znaczący wpływ sztuki, kultury Europy Zachodniej, zwłaszcza Włoch (Rzym). Dramat Mickiewicza reprezentuje gatunek "dramatu metafizycznego", inspirowanego średniowiecznymi misteriami chrześcijańskimi. Autorka rekonstruuje także kształt wyobraźni religijnej w wybranych inscenizacjach Dziadów według Stanisława Wyspiańskiego, w reżyserii Leona Schillera i w inscenizacji przygotowanej przez Konrada Swinarskiego.

Cena detaliczna 33.00 zł