Panuje powszechna zgoda co to tego, że kwestia obrazu zyskała dzisiaj niezwykłą aktualność. Istotną rolę odegrała tutaj kontrowersja czy obrazy digitalne w ogóle przynależą jeszcze do znanej nam, tradycyjnej historii obrazów. W swojej znanej książce Bild und Kult (1990) Hans Belting zarysował koncepcję historii obrazów, jaka dotąd nie powstała. W niniejszym tomie autor konsekwentnie posuwa się wytyczoną przez siebie drogą. Składające się na niniejszą publikację, oryginalne,napisane specjalnie dla niej studia, ujmują temat obrazu z najróżniejszych stron, ukazując całą złożoność tej problematyki. Stąd też szeroko zakreślone ramy tematyczne, sięgające od kultu zmarłych starożytnego wschodu do fotografii i wirtualnej rzeczywistości dzisiejszych mediów.

Czy zabójstwo jest w stanie odmienić historię? Istnieją argumenty zarówno na poparcie, jaki na zaprzeczenie tej tezy. Z technicznego punktu widzenia niemal każde z około 10 zabójstw pisanych w omawianej pracy pociągnęło za sobą zmiany. Zabójstwo arcyksięcia Franciszka Ferdynanda zmieniło historię świata, wywołując I wojnę światową w 1914 r.; można też jednak dowodzić, że sam zamach był jedynie iskrą, która podpaliła stos, i że gdyby do niego nie doszło, wkrótce znalazłby się inny pretekst. Nie wolno nam nie doceniać wpływu, jaki na wybuch I wojny światowej wywarł militaryzm oraz współzawodnictwo gospodarcze państw europejskich.
Podobne spory można toczyć na temat każdego z ponad 300 przedstawionych tu zabójstw.
Juliusz Cezar? Jeśli celem przyświecającym spiskowcom była restauracja republiki, to ponieśli
oni porażkę. Po zaledwie kilku latach na kolejnego autokratycznego władcę cesarstwa
wyrósł Oktawian August.
Abraham Lincoln? Gdyby przeżył zamach, ponowne scalenie terytorium Stanów Zjednoczonych
mogłoby przebiec nieco sprawniej, lecz rany wywołane przez wojnę secesyjną tak czy
inaczej zabliźniłyby się w wyniku upływu czasu.
Car Aleksander II? Jego śmierć najprawdopodobniej nie wywarła wpływu na historię Rosji.
Dopiero po kolejnych kilkudziesięciu latach radykałowie zrozumieli, że nie można po prostu
„zgładzić cara”, nie zastępując go jednocześnie następnym carem.

Dzisiejszy antykomunizm stał się uniwersalną ideologią środowisk prawicy i polega na mistyfikacji rzeczywistości historycznej, bo tylko rzeczywistośc zmistyfikowana poddaje się manichejskiemu podziałowi na "my" i "oni" i pozwala stygmatyzować przeciwnika.

Przed problemem odpwiedniego przygotowania do pobytu za granicą staje wiele osób: ludzie biznesu, wysyłani na zagraniczne placówki, firmy, osoby poszukujące za granicą nowych możliwości zarobkowania, a także ludzie młodzi, studiujący na zagranicznej uczelni w ramach dłuższego lub krótszego stypendium.

Niniejsza praca traktuje właśnie o związanych z odmiennością kultur i kulturowych środowisk procesach adaptacyjnych, mających miejsce podczas pobytu za granicą, o trudnych momentach w czasie ich przebiegu oraz o możliwości wspierania pozytywnych, a łagodzenia negatywnych elementów zagranicznego pobytu, poprzez odpowiednie szkolenia, przyczyniające się do rozwoju międzykulturowej kompetencji.

Estetyczne  ideały wyrażone w sztuce chińskiej można podsumować w trzech krótkich słowach: porządek, harmonia, witalność. (M. Sullivan)

[...] poszczególne dziedziny tradycyjnej sztuki chińskiej (literatura, malarstwo, teatr, muzyka, kaligrafia i architektura) nie tylko tworzą odrębne systemy, ale także oddziałują na  siebie nawzajem,  a nawet  się przenikają.  I  tak, w  literaturze  i malarstwie można doszukać się piękna charakterystycznego dla architektury i sztuki aranżacji ogrodów, a pawilony ogrodowe, pozostając pod wpływem poezji i malarstwa, mają w sobie coś z liryzmu. Dlatego w różnych dziedzinach sztuki, patrząc z punktu widzenia specyfiki odczuwania piękna i poglądów estetycznych, można znaleźć wiele elementów wspólnych lub wzajemnie ze sobą powiązanych. (Zong Baihua)

Opuszczając dwór i oddalając się od pracowni zawodowych malarzy, wchodząc pomiędzy literatów, wkraczamy do zupełnie innego świata, świata, w którym należało unikać choćby śladu profesjonalizmu, lub też maskować go żartobliwym archaizmem lub udaną niezręcznością. Był  to  świat, w którym do przekazywania  znaczeń  służyło dotknięcie malarskiego pędzla, niczym uderzenie w klawisze przez pianistę, ponieważ tematy obrazów - pejzaże, bambusy, kwiaty i ptaki - były całkowicie skonwencjonalizowane, by nie rzec - wyświechtane. W  tych dziełach nie wszystko  jest powiedziane. Dla uczonego-poety, malującego dla  innych uczonych-poetów, najmniejsza wskazówka była aż nadto wystarczająca. Mówiąc za dużo ryzykowało się zarzut wulgarności - a gorszego grzechu, w opinii chińskich uczonych, popełnić się nie dało. (M. Sullivan)

Zbiorowy tom Wilno literackie na styku kultur obejmuje przeszło dwuwiecze dziejów dawnej stolicy Wielkiego Księstwa Litewskiego. Stara się je ukazać z wielu stron jako różnorodność współżyjących w nim zbiorowości. Jest więc rozbudowaniem na szereg nowych zjawisk zagadnień przedstawionych we wcześniejszym tomie zbiorowym Poezja i poeci w Wilnie lat 1920-1940 (Kraków 2003). Autorzy poszczególnych szkiców w rozmaity sposób ujęli powstające w Wilnie piśmiennictwo i kulturę literacką oraz ukształtowane przez nie mity i toposy. Trafnym określeniem posłużył się Stanisław Uliasz, pisząc o "Wielkim Księstwie Literackim". "Księstwie" nie tylko polskim, lecz również żydowskim, litewskim, białoruskim i rosyjskim. Wilno było bowiem soczewką skupiającą te wieloimienne nurty. Podejmując w taki sposób problematykę wileńskiej kultury literackiej, badacze musieli odpowiadać na zasadnicze

pytania: Jak interpretować owe "styki" kultur i literatur? Jak zrekonstruować kulturowy stan rzeczy, wpisany zarówno w zagadnienia wpływów i podobieństw, jak też odrębności i obcości? Jak przezwyciężyć wreszcie różne odmiany polonocentrycznej stronniczości i opisać obiektywnie relacje kultur i literatur? Wilno wielokulturowe i wieloetniczne posiada bowiem ciągle obszary niezagospodarowane. Do niedawna niewiele wiedziano o znaczeniu powstającej w Wilnie literatury żydowskiej.

Marginalnie pisano o obecności prężnej grupy literatów litewskich i białoruskich. Niezbędna staje się również refleksja nad różnymi formami regionalizmu wileńskiej literatu-y. Dlatego badania nad kulturą i literaturą Wilna nabiera-ją szerszych i uniwersalnych znaczeń, odkrywając złożone i nieznane narodowym centrom odrębności, właściwe specyfice pogranicza.