Materiały z sesji naukowej zorganizowanej w dniach 27-29 października 2009 roku przez Wydział Zarządzania i Komunikacji Społecznej UJ oraz Wydział Polonistyki UJ

Sześćdziesięcioletnia twórcza aktywność Tadeusza Konwickiego zaowocowała dziełami, które weszły do kanonu literatury polskiej dwudziestego wieku i do klasyki powojennego filmu. Konwicki dzisiaj, postać widziana z perspektywy, zyskał sobie pozycję należną mistrzowi duchowemu i jako taki budzi fascynację albo sprzeciw, nigdy obojętność. Wypełniając przestrzeń między słowem a obrazem, pomiędzy mitem a biografią, zarazem zapętlił i rozwiązał "kompleks", który odtąd nosić będzie jego imię. Książka niniejsza jest próbą dotarcia do głębi tego kompleksu w nowych okolicznościach historycznych i w nowym otoczeniu intelektualnym. Z uwzględnieniem zmienionych warunków społeczno-politycznych i najnowszych metod badawczych pozwalających na to, byśmy mogli zobaczyć innego pisarza i reżysera, który - być może - tak naprawdę dopiero teraz przeżywa swój czas w czyśćcu recepcji.

SPIS TREŚCI

Słowo wstępne

POLSKOŚĆ – POLITYKA – XX WIEK

Nina Taylor-Terlecka, Tadeusz Konwicki – emigrant avant la lettre

Świat wysiedlonych

Tradycja mickiewiczowska i wrażliwość „emigrancka”

Dwojemirie

Dekalog emigranta

Hanna Gosk, Zaczynając od Rojstów i Władzy Tadeusza Konwickiego spotkania z Imperium

Brigitte Gautier, Urządzenie i dyskurs Władzy

Dyskurs

Urządzenie

Stefan Chwin, Samobójstwo altruistyczne w Małej apokalipsie Tadeusza Konwickiego

Józef Olejniczak, Taka mała apokalipsa i kompleksy

Aleksander Fiut, Konwickiego quasi-traktat o ubecji

PODMIOT – PAMIĘĆ – AUTOBIOGRAFIA

Judith Arlt, Portret zbiorowy, czyli tworzenie (doskonałego) świata

Dorota Siwor, Między infantylizmem a dojrzałością, czyli o dzieciństwie w powieściach Tadeusza Konwickiego

Przemysław Koniecki, O „snach” w „senniku bez snów”. Między oniryzmem a autotematyzmem

„Zapadałem w jakiś dziwny letarg”

Huczenie Soły

Dołek w brodzie Justyny

„Łzawiłeś te niewinne karty papieru”

Wokół skreśleń w rękopisie powieści

Palinodia

Miłosz Kłobukowski, „Traktat o tragiczności i błazeństwie”, czyli Tadeusza Konwickiego kompleks tragiczny

Agnieszka Morstin-Popławska, Uwolnienie pamięci jako święto totalne w Jak daleko stąd, jak blisko

Anna Saignes, Mała apokalipsa, czyli udana profecja

MĘSKOŚĆ – CIELESNOŚĆ

Katarzyna Zechenter, „Prawdziwi mężczyźni”– honor i erotyka w twórczości Tadeusza Konwickiego

Wojciech Klimczyk, Fizyczność absurdu. Wczesne filmy Tadeusza Konwickiego na tle powojennej

myśli egzystencjalno-fenomenologicznej

Egzystencja jako cielesność

Ciało dynamiczne, ciało absurdalne

Spotkanie na plaży

Potknięcia i upadki

Fizyczność absurdu

Anna Szczepańska, My, mężczyźni. Relacje homospołeczne w sylwach Tadeusza Konwickiego

TWÓRCZOŚĆ JAKO DIALOG

Tadeusz Lubelski, Bungo. Nieznany scenariusz według Witkacego

Joanna Walewska, Dolina Issy Tadeusza Konwickiego, czyli o nakładaniu się biografii

Małgorzata Terlecka-Reksnis, Rola Gustawa Holoubka w teatralnej inscenizacji Dziadów (1967)

w filmowym zwierciadle Lawy (1989)

Eksperyment

Gra z postacią

Duch czasów

Improwizacja utrwalona

Czas odnaleziony

KONIECZNOŚĆ I NIEKONIECZNOŚĆ PISANIA

Stanisław Bereś, Opera ultima, czyli zamknięte drzwi

Lidia Koszkało, Ostatnia sylwa Tadeusza Konwickiego

Jakub Momro, Obowiązek pisania

Obowiązek jako przymus

Przyjemność i nuda powtórzeń

Marzenie o metamorfozie

Mit autentyczności

Rozkosz i histeria

„Władza” i władza, Prawda i prawda

Masturbacja, czyli écriture

Indeks tytułów

Indeks nazwisk

Noty o autorach