Przeradzające się dziś niejednokrotnie w zabawę obrzędy są częścią tradycji narodowej, tradycji której należy się poszanowanie i kontynuacja.

Polska obrzędowość ludowa czerpała z wielu źródeł. Rozwinęła się na podłożu pogańskim, na które nałożyły się  wierzenia i obrzędowość chrześcijańska, wpływały na nią wypadki historyczne i elementy zapożyczone od sąsiadów.

Ważnym elementem tworzącym zwyczaje naszych przodków były wierzenia magiczne, rozpowszechnione zresztą na całym świecie i we wszystkich cywilizacjach.

Oczywiście na społeczeństwo i na jego zwyczaje wpływała nie tylko magia i religia.  Żyło ono w warunkach historycznych, na ziemiach, na które przybywali wędrowcy z innych stron świata, przynosząc swoje zwyczaje i tradycje.  W zetknięciu ze zwyczajami miejscowymi jedne zostały zarzucone, gdy nowi przybysze wtopili się bez śladu w ludność miejscową, inne były przez nią  przyjmowane i najczęściej, w takim przypadku, zmieniane i dostosowywane do istniejącej już obyczajowości.

  Drugi tom serii przedstawiającej dzieje sztuki projektowania ogrodów w różnych, historycznie uporządkowanych epokach cywilizacyjno-kulturowych i w perspektywie kultury symbolicznej i filozofii kultury. Tym razem autorzy prezentują założenia ogrodowe typowe dla cywilizacji zachodniej, grupując swe rozważania według czterech fundamentalnych kategorii: Kosmos, Religia, Natura i Miasto. Tak zakreślone granice oznaczają prezentację w jednym tomie dwudziestu pięciu wieków krzyżowania się i przenikania idei od czasów starożytnej Grecji i Rzymu, poprzez kulturę bizantyjską, humanizm renesansowy, labirynt ogrodów barokowych i ogrody klasycystyczne, po dziewiętnasto- i dwudziestowieczne ogrody miejskich przestrzeni publicznych.