Książka jest rodzajem wstępu do estetyki i sztuki japońskiej. Jej zasadniczym celem jest wprowadzenie polskiego czytelnika w coraz bardziej popularną w naszym kraju dziedzinę wiedzy. W książce omówione zostały główne problemy związane z ogólnymi cechami tradycyjnej estetyki japońskiej oraz jej historia od czasów najdawniejszych do współczesności. Zostały tu również przedstawione zagadnienia związane z estetyką wybranych dziedzin kultury (tatr, literatura, malarstwo, architektura, rzeźba i rzemiosło artystyczne).

Ważną część ksiązki zajmuje obszerny słownik terminów plastycznych i estetycznych oraz indeks znakowy. Atutem książki jest piękna ikonografia unaoczniająca czytelnikowi fascynujący świat japońskiej kultury.

Autorka postawiła sobie za zadanie uwzględnienie w Antologii głosów samych Afrykanów, a nie jak to było do tej pory tylko Europejczyków. Jest to zadanie o tyle trudne, że to, co nazywamy sztuką afrykańską jest bardzo silnie uwikłane w sfery postrzegana świata, które Europejczycy sytuują na obrzeżach myśli estetycznej.

Proponowany zestaw tekstów dotyczy bardzo szerokiej gamy zjawisk.

Znajdujemy

w nim rozdział poświęcony sztuce słowa i tradycji ustnych przekazów, skupiający się na tekstach narracyjnych. Jest rozdział poświęcony rytualnej roli rzeźb i masek oraz ich związkom zarówno ze strefą wierzeń, jak i z symbolicznym postrzeganiem figury człowieka i jej atrybutów.

Uwzględnione są

wzajemne przenikające się sfery tańca, muzyki i śpiewu. Ważne miejsce przypada tekstom dotyczącym estetycznej percepcji ludzkiego ciała i ubioru.

Antologię zamyka rozdział poświęcony architekturze oraz zdobnictwu i estetyce przedmiotów codziennego użytku.

Na przykładzie Francji i modelu mecenatu, jaki państwo sprawuje nad kulturą, mamy okazję przyjrzeć się mechanizmom, poprzez które tworzył się i jest podtrzymywany mit „państwa kulturalnego". Czym jest kultura dzisiaj, w świecie wielości mediów? Czy znajdziemy ją zamkniętą w „domach kultury", gdzie realizuje się wypracowane przez „urzędników od kultury" programy? Czy gości podczas „wydarzeń kulturalnych", obliczonych na masowego odbiorcę? Czy tez mieści się w muzeach, prześcigających się w „nowoczesnym" aranżowaniu ekspozycji arcydzieł? A może kultura to nadal skupiona lektura, samotna kontemplacja dzieł sztuki, żmudne, ale satysfakcjonujące docieranie do wspaniałych owoców, jakie kultura zgromadziła przez stulecia?

Marc Fumaroli jest historykiem, profesorem Collège de France, a od 1995 roku członkiem Akademii Francuskiej. Opublikowane w 1991 roku Państwo kulturalne. Religia współczesności pozostaje jego sztandarowym dziełem. Książka ta stanowi wnikliwą analizę kulturalnej kondycji współczesnej Francji. Praca składa się z dwóch części. Pierwsza mówi o początkach Państwa kulturalnego - o dekrecie z 3 lutego 1959 roku, mocą którego André Malraux został mianowany ministrem odpowiedzialnym za kulturę. Część druga to portret Państwa kulturalnego. Czym według badacza jest owo Państwo kulturalne? Tak Fumaroli określa współczesną Francję i wnikliwie analizuje proces, który do tego doprowadził

Marc Fumaroli