Na przykładzie Francji i modelu mecenatu, jaki państwo sprawuje nad kulturą, mamy okazję przyjrzeć się mechanizmom, poprzez które tworzył się i jest podtrzymywany mit „państwa kulturalnego". Czym jest kultura dzisiaj, w świecie wielości mediów? Czy znajdziemy ją zamkniętą w „domach kultury", gdzie realizuje się wypracowane przez „urzędników od kultury" programy? Czy gości podczas „wydarzeń kulturalnych", obliczonych na masowego odbiorcę? Czy tez mieści się w muzeach, prześcigających się w „nowoczesnym" aranżowaniu ekspozycji arcydzieł? A może kultura to nadal skupiona lektura, samotna kontemplacja dzieł sztuki, żmudne, ale satysfakcjonujące docieranie do wspaniałych owoców, jakie kultura zgromadziła przez stulecia?

Marc Fumaroli jest historykiem, profesorem Collège de France, a od 1995 roku członkiem Akademii Francuskiej. Opublikowane w 1991 roku Państwo kulturalne. Religia współczesności pozostaje jego sztandarowym dziełem. Książka ta stanowi wnikliwą analizę kulturalnej kondycji współczesnej Francji. Praca składa się z dwóch części. Pierwsza mówi o początkach Państwa kulturalnego - o dekrecie z 3 lutego 1959 roku, mocą którego André Malraux został mianowany ministrem odpowiedzialnym za kulturę. Część druga to portret Państwa kulturalnego. Czym według badacza jest owo Państwo kulturalne? Tak Fumaroli określa współczesną Francję i wnikliwie analizuje proces, który do tego doprowadził

Marc Fumaroli

Twórczość Tadeusza Różewicza, pełna wewnętrznych napięć, trudno zamknąć w ujednoliconej formule - wszak nieprzypadkowo nazwano poetę „najkonsekwentniej niekonsekwentnym". Książka ta jest próbą tematycznego ujęcia obsesyjnych wątków twórczości autora Do piachu. Wykorzystana w niej kategoria „wyrażania niewyrażalnego", znamionująca literaturę nowoczesną, odsyła do szerszego pola zagadnień związanych z granicami reprezentacji dyskursu literackiego. Pełni ona rolę klamry spinającej takie pojęcia, jak tożsamość, cielesność, zagłada, sacrum, pozostaje w orbicie Różewiczowskich zainteresowań.

Bohaterem tej książki jest zatem Różewicz zmagający się zarówno z formą „okaleczonej poezji", jak i koniecznością przeformułowania konwencji poetyckich oraz etycznych powinności literatury.