Książka jest wymownym świadectwem żywotności teorii psychoanalitycznej Freuda w rodzimych kręgach filozoficznych, humanistycznych i psychiatrycznych. Znalazły się w nim prace autorów co najmniej trzech pokoleń, reprezentujących dzisiaj różne szkoły, orientacje i tradycje. Zbiór przynosi interesujące spojrzenie na wiele aspektów tej teorii, jej różnorodne oddziaływania na myśl filozoficzną, psychiatryczną i socjologią XX wieku.

Książka opowiada o ciemnych stronach japońskiego sukcesu. Problemy kraju kwitnącej wiśni sięgają głębiej niż zastój gospodarczy, zagrożone banki, czy niewydolne fundusze emerytalne. Alex Kerr śmiało omawia tematy najczęściej pomijane w zachodniej prasie, takie jak zagrożenia dla środowiska naturalnego Japonii (zabetonowane wybrzeża, górskie drogi donikąd), szaleńcza „monumentomania", upadek niegdyś znakomitej twórczości filmowej, zniszczenie zabytkowych miast takich jak Kioto i budowa w to miejsce tandetnej szarzyzny, wreszcie załamanie ruchu turystycznego.

            Autor twierdzi, że wszystkie te niefortunne procesy są pochodną systemu edukacyjnego i biurokratycznego zarządzania nastawionego niemal wyłącznie na produkcję towarów na eksport. Zjawisko to nazywa on nieudaną modernizacją, której negatywnym skutkom nie zaradzi sam tylko wzrost gospodarczy.

Często przyjmuje się, że modernizm artystyczny ukonstytuował się w opozycji do powtórzenia, że zyskał tożsamość dzięki wykluczeniu go ze wszystkich swych sfer, rządzonych nakazem inwencji oraz kreacji tego, co nowe. Punktem wyjścia książki Modernizm artystyczny i powtórzenie. Próba reinterpretacji jest pytanie o to, czy wykluczenie powtórzenia w sztuce nowoczesnej było i -co ważniejsze - w ogóle mogło być efektywne. W oparciu o inspiracje płynące z filozofii Deleuze'a i Derridy, jak również ze współczesnego dyskursu estetycznego autor rozwija projekt "heurystyki powtórzenia", ukazując powtórzenie - zawsze paradoksalnie powiązane ze zda-rzeniem różnicy bądź inności - jako konstytutywny wy-miar kluczowych praktyk i zagadnień modernizmu.

Odkrycie wielości różnorodnych, jednostkowych postaci powtórzenia pociąga za sobą reinterpretację takich choćby zagadnień, jak rewolucja modernistyczna, unizm czy sztuka in situ. W efekcie pozwala spojrzeć w odmienny sposób na modernizm jako wewnętrznie złożone dziedzictwo, którego przyszłość pozostaje dziś do rozstrzygnięcia bądź teź wynalezienia.